Goede weken : een liturgieboek voor vieringen van Palmzondag tot Pinksteren – Het Kompas Dagaanbieding

Beschrijving

Goede weken

Een liturgieboek voor vieringen van Palmzondag tot Pinksteren

G0EDE WEKEN is een liturgieboek van de oecumenische basisgroep Het Kompas en is bedoeld als handreiking aan pastores, pastoraal werk(st)ers en andere voorbereiders van liturgie, die zoeken naar teksten, gebeden, liederen en symbolen ten dienste van vieringen in en rond de paastijd.

G0EDE WEKEN is samengesteld uit het beste van de ‘Goede Weken’ zoals die eerder in onze oecumenische basisgroep Het Kompas werden beleefd en gevierd. Wij geven het graag aan anderen door, al was het maar om er zelf weer nieuwe aanzetten in te vinden voor de op te zetten vieringen in gemeenten en parochies.

G0EDE WEKEN biedt u een achttal min of meer afgeronde vieringen voor: Palmzondag, Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Paaszaterdag, Eerste Paasdag, een zondag na Pasen, Hemelvaartsdag en Pinksteren. Verder zijn er in dit boek teksten te vinden voor de doop van een kind en van een volwassene.

G0EDE WEKEN is niet bedoeld als een afgerond project, om letterlift over te nemen en na te vieren. Het is bedoeld om ieders eigen creativiteit te stimuleren, er weer een eigen verhaal, een gloed nieuwe viering van te maken. Aanpassingen en ‘toe-eigeningen’ moedigen wij dus aan, niet ter vermagering, maar ter verrijking.

Oecumenische Basisgroep “Het Kompas” (Amsterdam), en zijn oprichter:
Priester-dichter Jan van Opbergen werd op 5 april 1930 geboren in Overloon en overleed op zeven februari 2003 in Amsterdam. Jan van Opbergen heeft zijn middelbare school, zijn filosofische en theologische opleiding gekregen binnen de Congregatie van de Priesters van het Heilig Hart, S.C.J. Hij was lid van deze congregatie tot het einde van zijn leven.
Na zijn priesterwijding in 1957 dacht hij te worden benoemd tot missionaris in Kongo, maar hij werd naar Amsterdam gestuurd voor een opleiding tot maatschappelijk werker en wordt benoemd als directeur en pastor in een clubhuis in de Mercatorbuurt (Oud-West). Toen het pand als clubhuis werd gesloten, huurde Jan van Opbergen met anderen dit huis om een ‘open-huis-van-de-kerken’ te beginnen. De opzet was: overleg met de buurtparochies over andere vormen van kerk-zijn, liturgievieringen, bezinning op de Schrift en het houden van oecumenische vieringen. Centraal hierbij stond het doorvoeren van een andere kijk op religie, kerk en maatschappij, zoals deze in aanzet was gegeven door het tweede Vaticaans Concilie. Dit huis werdHet Kompas. De visie en het doel van Van Opbergen waren: aan de rand van de kerken experimenteren rondom oecumene en liturgie, in de hoop dat dit experiment ooit eens op het middenveld van die kerken zou worden gespeeld. De deelnemers waren mensen uit de volksbuurten.

Aanvankelijk had Het Kompas, ook toen het moest verhuizen naar de Tituskapel, nog een enthousiast jongerenkoor dat liederen zong vanHuub OosterhuisenBernard Huijbers. Toen dit koor ophield te bestaan, deed zich de moeilijkheid voor dat de liederen van de studentenecclesia zonder ondersteuning van een koor niet meer gezongen konden worden. Daarom ging Jan van Opbergen zelf liederen schrijven. Qua taal waren ze directer, eenvoudiger dan de poëtische teksten uit de studentenecclesia. Voor de muziek koos hij meestal eenstemmige melodieën die bij zijn gemeente bekend waren, zodat iedereen alles kon meezingen. Wel was het zo dat de inhoud van zijn liederen geheel en al voortkwam uit de nieuwe theologie van het concilie. Vooral de Latijns-Amerikaanse bevrijdingstheologie inspireerde hem.
Omdat de Kompasliturgieën aan abonnees in Nederland en Vlaanderen toegezonden werden, kregen ze een grotere bekendheid en ze vonden veel weerklank bij andere groepen. Daarmee is Jan van Opbergen een van de weinige Nederlanders geworden die erin geslaagd is zó te schrijven, dat hij een oecumenisch geloven invoelbaar maakte voor alle lagen van de bevolking.
Zelf schreef hij daarover in 1986: Het zijn bijna allemaal rechttoe rechtaan teksten met weinig of geen dubbele bodems. Ik ben of voel me dan ook geen dichter, maar schrijf af en toe een lied om de Oude Schrift en de concrete situatie van nu met elkaar te verbinden. Niet gemaakt dus op tijdsbereik, maar op keuze-nú.

(Tekst gedeeltelijk ontleend aan hetIn memoriam dat door Theo Buysman en Harry Krebbers is geschreven, en gepubliceerd in de postuum verschenen liedbundel.

Zie voor verdere TOELICHTING ook de ACHTERZIJDE van het boek !